ناين مووي مرجع دانلود فيلم و سريال با لينک مستقيم .::9Movie.Org::. .:: @official9movie ::.
‫کانال تلگرام من: ‫t.me/mehradsub
‫مری کاترین، اگه الیزابت الان داره ‫صدات رو می‌شنوه، بهش چی می‌گی؟‬
‫بهش می‌گم که دلم براش تنگ شده و می‌خوام ‫بدونه که تمام خانواده‌مون دوستش دارن.‬
‫موندم چرا یکی باید ‫بخواد الیزابت رو بدزده؟‬
‫وقتی الیزابت رو بردن، من نُه سالم بود.‬
‫دلم برای جای خالیِ خواهرم تنگ شده بود.‬
‫اون صمیمی‌ترین دوستم بود.‬
‫فکر کنم داری ازم می‌پرسی ‫که آیا باهاش کنار اومدم؟‬
‫فکر کنم این چیزیه که هنوزم ‫دارم باهاش دست‌وپنجه نرم می‌کنم.‬
‫اون شب، من و الیزابت با هم دعا کردیم...‬
‫و بعد خوابیدیم.‬
‫تنها چیزی که بعدش یادمه،‬
‫این بود که یه مرد توی اتاق خوابم بود‬
‫که به الیزابت می‌گفت ‫اگه جیغ بزنه، می‌کشتش.‬
‫خشکم زده بود.‬
‫اصلاً باورم نمی‌شد ‫چه اتفاقی داره می‌افته.‬
‫بالاخره اون‌قدر شجاعت پیدا کردم ‫که به مامان و بابام بگم الیزابت نیست،‬
‫و یه مرد اومده و اون رو با خودش برده.‬
‫بدترین کابوسِ هر پدر و مادری.‬
‫یه دختر ۱۴ ساله‌ی اهل یوتا‬
‫درحالی‌که خانواده‌ش خواب ‫بودن، از اتاق خوابش ربوده شد.‬
‫چطور ممکنه همچین اتفاقی ‫درست توی اتاق خواب خودش،‬
‫اونم توی یه محله‌ی ثروتمند بیفته؟‬
‫الیزابت اسمارت کجای این دنیاست؟‬
‫این پرونده کل کشور رو مجذوب خودش کرد.‬
‫مقامات عملیات جست‌وجوی گسترده‌ای ‫رو در سراسر کشور آغاز کردن.‬
‫این ماجرا تمام المان‌های یه ‫داستان هالیوودی رو داشت.‬
‫امشب با یه چرخش عجیب و ‫معماگونه‌ی جدید روبرو شدیم.‬
‫پلیس همچنان روی اعضای ‫خانواده‌ی اون تمرکز کرده.‬
‫نیروهای امنیتی باور ندارن ‫که ما داریم حقیقت رو می‌گیم.‬
‫ما به عنوان یه خانواده، قرار نبود ‫کار رو فقط به مقامات واگذار کنیم.‬
‫یه نفر اون بیرون هست ‫که یه چیزایی می‌دونه.‬
‫یه حس قوی داشتم که ‫الیزابت هنوز اون بیرونه.‬
‫باید دخترم رو پیدا می‌کردم.‬
‫وقتی تصمیم گرفتم برای آزادیم تلاش کنم، ‫می‌خواستم مطمئن باشم که حتماً موفق می‌شم.‬
‫حاضر بودم هر کاری که لازمه انجام بدم‬
‫تا فرار کنم.‬
‫به عنوان یه پدر، وظیفه‌ته ‫که از بچه‌ت محافظت کنی‬
‫و نذاری آسیبی بهش برسه.‬
‫اما این‌طور نشد. من نتونستم ‫جلوی آسیب دیدنش رو بگیرم.‬
‫این فکر مدام توی ذهنت تکرار ‫می‌شه، بارها و بارها و بارها.‬
‫دقیقاً یادمه ساعت ۳:۵۸ بود،‬
‫مری کاترین اومد توی اتاق ‫و گفت یکی الیزابت رو برده.‬
‫با خودم گفتم: «حتماً ‫فقط یه کابوس بد دیدی.»‬
‫«الیزابت احتمالاً یه جایی توی خونه‌ست.»‬
‫اما همین‌طور که اتاق به اتاق رو ‫می‌گشتیم، اضطرابمون بیشتر می‌شد.‬
‫توی آشپزخونه، دیدم که ‫توریِ پنجره رو بریدن.‬
‫و پنجره کاملاً باز بود.‬
‫زنم جیغ زد: «به ۹۱۱ زنگ بزن!»‬
‫پنجم ژوئن، سرِ صبح بود ‫که پیجرم به صدا دراومد.‬
‫یه مورد آدم‌رباییِ یه دختر جوان داشتیم‬
‫توی منطقه‌ی فدرال هایتس.‬
‫ربودن یه بچه از اتاق خوابش‬
‫خیلی به‌ندرت پیش می‌آد.‬
‫برای همین حس کردم باید خیلی ‫سریع خودم رو به اونجا برسونم.‬
‫رفتم سرِ صحنه. یه سروان بهم گزارش داد.‬
‫الیزابت اسمارت یه دختر ‫۱۴ ساله‌ی جوان بود...‬
‫اهل موسیقی،‬
‫و خیلی هم توی کلیساشون فعال بود.‬
‫خانواده‌ش می‌گفتن ‫نیمه‌شب از توی اتاق خوابش‬
‫دزدیده شده.‬
‫پنجره باز بود.‬
‫توری هم بریده شده بود.‬
‫بعد، اون بیرون،‬
‫یکی یه صندلی رو تکیه داده بود به دیوار.‬
‫برداشت اولیه‌م این بود که این قرار ‫نیست یه قضیه طولانی و ادامه‌دار باشه.‬
‫تا ۴۸ ساعت دیگه به جواب می‌رسیم.‬
‫اشتباه می‌کردم.‬
‫امروز صبح حدود ساعت دو، موردی ‫داشتیم که به نظر می‌رسه یه آدم‌ربایی باشه‬
‫از خونه‌ای در منطقه‌ی فدرال هایتس.‬
‫با پخش شدن خبر، وحشت همه جا رو گرفت.‬
‫از سالت لیک سیتی، نایسیا ‫دِگرینگ هستم، اخبار ساعت ۱۱.‬
‫اولین گزارشم از این ماجرا رو یادمه.‬
‫«یه دختربچه در فدرال هایتس ناپدید شده،‬
‫که نیمه‌شب از اتاق خوابش ربوده شده.»‬
‫یادمه وقتی کلمات از دهنم خارج ‫می‌شدن، خودم هم شوکه شده بودم.‬
‫فدرال هایتس یکی از اعیونی‌ترین ‫مناطق سالت لیک سیتیه.‬
‫خونه‌هاش فوق‌العاده‌ان.‬
‫کلیسای مورمون با کل این جامعه عجین شده.‬
‫اصلاً فکر نمی‌کنی اینجا جرمی اتفاق بیفته.‬
‫یادمه با خودم فکر می‌کردم: ‫«یعنی این یه آدم‌رباییِ واقعیه؟»‬
‫بهم زنگ زدن و برادرم اِد گفت: ‫«خواهش می‌کنم بیا، به کمکت نیاز دارم.»‬
‫یادمه از درِ جلویی وارد شدم.‬
‫اِد اومد پیشم.‬
‫قیافه‌ش جوری بود انگار از ‫چرخ‌گوشت ردش کرده باشن.‬
‫الیزابت، اگه صدامون رو می‌شنوی،‬
‫داریم هر کاری از دستمون ‫برمی‌آد انجام می‌دیم تا کمکت کنیم.‬
‫دوستت داریم.‬
‫می‌خوایم به سلامت برگردی خونه پیشمون.‬
‫لوئیس، مادر الیزابت،‬
‫توی اتاق پذیرایی بود و فامیل ‫و دوستا دورش رو گرفته بودن.‬
‫و فقط صدای ناله‌ها و گریه‌های‬
‫خراشنده‌ی اون به گوش می‌رسید.‬
‫«دخترم کجاست؟»‬
‫درست از همون شروع کار، یه اتاق ‫تلفن راه انداختیم تا گزارش‌ها رو بگیریم.‬
‫تعداد سرنخ‌هایی که از طرف ‫مردم می‌رسید حدود ۴۰ هزار تا بود.‬
‫و برای همین تیمی متشکل ‫از صدها بازرس تشکیل دادیم.‬
‫خب، هر چقدر هم به ‫لب‌ولوچه‌ی این خوک ماتیک بزنی،‬
‫بازم قیافه‌م بهتر از این نمی‌شه.‬
‫رفتیم مدرسه تا با دوستای ‫الیزابت تماس بگیریم.‬
‫تحقیقات ما هیچ دوست‌پسر، رابطه‌ی ‫مشکوک یا مصرف موادی رو نشون نداد.‬
‫الیزابت اسمارت فقط یه دختر ۱۴ ‫ساله‌ی معمولی و مذهبیِ مورمون بود‬
‫که توی یه محله‌ی خیلی خوب، ‫یه زندگی خیلی نرمال داشت.‬
‫توی اون منطقه همه الیزابت رو می‌شناختن.‬
‫و تا ساعت ۴:۳۰، محله بسیج شده بود.‬
‫کسی اینجا احیای قلبی یا صخره‌نوردی بلده؟‬
‫جامعه‌ی ما خیلی همبستگی داره،‬
‫برای همین همه حاضر بودن کار و ‫زندگی‌شون رو رها کنن و دنبالش بگردن.‬
‫چرا داری این کار رو می‌کنی؟‬
‫من اِد و لوئیس رو دوست دارم، ‫اونا خانواده‌ی فوق‌العاده‌ای هستن.‬
‫شوهر خوش‌تیپم.‬
‫خونه‌ی ما وسط تپه‌ها قرار گرفته.‬
‫آخ، چقدر شادی و خوشبختی.‬
‫من و لوئیس و بچه‌ها حدود ‫هشت سال بود که اونجا بودیم.‬
‫شش تا بچه داشتیم. ‫چهار تا پسر، دو تا دختر.‬
‫سلام مامان.‬
‫سلام الیزابت.‬
‫الیزابت، می‌دونی، اون اولین دخترم بود.‬
‫خیلی رقابت‌طلب بود، مخصوصاً با برادراش.‬
‫از لحاظ قدرت درونی هم، واقعاً ‫روحیه‌ی خیلی قوی‌ای داشت.‬
‫مقامات امروز جست‌وجوی گسترده‌ای ‫رو در سطح کشور آغاز کردن،‬
‫پنجشنبه، ششم ژوئن.‬
‫جست‌وجو برای پیدا کردن ‫نوجوان ربوده‌شده‌ی اهل یوتا،‬
‫الیزابت اسمارت، امروز صبح هم ادامه داره.‬
‫یه دختر بی‌گناه رو از جایی دزدیدن‬
‫که باید امن‌ترین جای دنیا می‌بود.‬
‫امروز پلیس سالت لیک ‫سیتی یه جایزه تعیین کرد.‬
‫۲۵۰ هزار دلار برای بازگشت سالم الیزابت.‬
‫واکنش رسانه‌ها به این ‫پرونده دیوانه‌وار بود.‬
‫سی‌بی‌اس نیوز.‬
‫فاکس نیوز. ان‌بی‌سی نیوز.‬
‫فشار زیادی روی اداره‌ی پلیس بود‬
‫تا سعی کنن پرونده رو ‫خیلی خیلی سریع حل کنن.‬
‫اما مدارک خیلی کمی برای پیگیری وجود داشت.‬
‫ولی برای این آدم‌ربایی ‫یه شاهد وجود داشت...‬
‫خواهر نُه ساله‌ی الیزابت ‫اسمارت، مری کاترین.‬
‫به عنوان یه بچه‌ی نُه ساله، ‫فکر نمی‌کنم درک می‌کردم‬
‫چه اتفاقی داره می‌افته.‬
‫فقط می‌دونستم خواهرم ‫نیست و خیلی ترسیده بودم.‬
‫ما سعی می‌کردیم همه ‫کارها رو با هم انجام بدیم.‬
‫می‌خواستم دقیقاً مثل اون باشم.‬
‫با هم دعوا می‌کردیم، ‫بیشتر سرِ شلختگیِ من.‬
‫اما هر فرصتی که می‌شد باهاش ‫وقت بگذرونم، من اونجا بودم.‬
‫مری کاترین به احتمال زیاد ‫کلید پیدا کردن الیزابت بود.‬
‫هر کسی که یه خاطره‌ی تلخ داره، یه ‫سری تصاویر توی ذهنش حک می‌شه.‬
‫برای همین می‌خواستیم توی یه محیط ‫کنترل‌شده و امن باهاش مصاحبه بشه.‬
‫اون یارو گفت: «ساکت باش.»‬
‫«اگه جیغ بزنی بهت شلیک ‫می‌کنم. اما اگه نزنی، کاریت ندارم.»‬
‫صداش برات آشنا بود؟‬
‫آره.‬
‫می‌تونی بهم بگی قبلاً کجا شنیدیش؟‬
‫نه، یادم نمی‌آد.‬
‫مری کاترین اشاره کرده بود که ‫صدا براش آشنا به نظر می‌رسیده.‬
‫نمی‌تونست بگه صدای کیه، اما صدا آشنا بود.‬
‫می‌دونی، در نگاه اول به خانواده‌ی اسمارت،‬
‫اونا یه خانواده‌ی شاد و ‫معمولی به نظر می‌رسیدن.‬
‫اما از لحاظ آماری، در اکثر مواقع،‬
‫عامل این نوع جرایم، یکی از ‫والدین یا اعضای خانواده‌ست.‬
‫برای همین شروع کردیم به ‫بازجوییِ سفت‌وسخت از اونا.‬
‫اعضای خانواده‌ی اسمارت رو آوردیم.‬
‫مصاحبه‌های عمیقی انجام دادیم.‬
‫و چند تا مورد پیش اومد که ‫باعث شد با خودمون بگیم: «عجبا!»‬
‫بهم گفتن که دزدگیر ‫ناخواسته خاموش مونده بوده.‬
‫و اون پنجره.‬
‫صبح اولی که بهش نگاه کردم،‬
‫هیچ جای پایی روی دیوار بیرونی نبود.‬
‫حتی اگه روی صندلی هم ‫بری، باز یه جای پایی می‌مونه.‬
‫من هیچی ندیدم.‬
‫ارزیابی اولیه‌م این بود که ‫شاید اصلاً از اینجا وارد نشده.‬
‫شاید صحنه‌سازی بوده.‬
‫یکی بعد از واقعه توری رو ‫بریده، اما از پنجره رفت‌وآمد نکرده.‬
‫بنابراین خونه رو گشتیم.‬
‫دنبال هر نشانه‌ای بودیم که ‫نشون بده بلایی سر الیزابت اومده.‬
‫حتی دنبال این بودیم که ‫نکنه جسدی توی خونه باشه.‬
‫ما یه سگِ ردیابِ خیلی ‫خوب توی اداره داریم.‬
‫اسمش جِی‌جِی‌ـه. ما ‫خیلی بهش اعتماد داشتیم.‬
‫اون بوی الیزابت رو پیدا کرد.‬
‫از درِ پشتی رفت بیرون و رفت سمت درختا.‬
‫رد رو دنبال کرد،‬
‫رسید به خیابونِ اون بالا که بن‌بسته،‬
‫و اونجا بو رو گم کرد.‬
‫فرضم بر این شد‬
‫که احتمالاً با ماشین بردنش.‬
‫شواهدی هست که نشون می‌ده ‫شاید این کارِ یه آدمِ خودی بوده.‬
‫پلیس تایید کرد که ۱۲ تا ‫کامپیوتر رو از خونه‌ی اونا برده.‬
‫ما پلیس رو سوال‌پیچ می‌کردیم.‬
‫کار خانواده‌ست؟ داریم ‫روی خانواده تحقیق می‌کنیم؟‬
‫می‌خوام از همه‌تون بابت ‫کمکتون تشکر کنم. واقعاً ممنونم.‬
‫می‌دونم... می‌دونم که پیدا ‫کردنش تلاش همگانی می‌طلبه.‬
‫واقعاً سخته فکر کنی کسی ‫بیاد اونجا و اون رو ببره.‬
‫من... هر کاری می‌کنم تا دوباره ‫اون رو توی بغلم داشته باشم.‬
‫اِد و لوئیس اسمارت، فکر کنم ‫اولش غمشون رو حس می‌کردی،‬
‫اما قطعاً ورق برگشت.‬
‫مردم اِد رو موقع حرف ‫زدن توی تلویزیون می‌دیدن،‬
‫و جملاتی مثل این می‌گفتن: «وقتی ‫گریه می‌کنه اصلاً اشکی نداره.»‬
‫این حس به وجود اومد که: «آیا ‫داره همه‌ی حقیقت رو به ما می‌گه؟»‬
‫«ممکنه خودش دست داشته باشه؟»‬
‫یه جای این داستان می‌لنگه.‬
‫به عنوان یه خبرنگار، تو... تو... ‫تو چند تا سوال خوب می‌پرسی،‬
‫اما سوالای خیلی بیشتری ‫هست که باید پرسیده بشه.‬
‫-مثلاً؟ ‫-با عقل جور در نمی‌آد.‬
‫و این کارِ کسیه که به نظر می‌رسه‬
‫نقشه‌ی خونه و اینکه چطور ‫اون رو پیدا کنه رو می‌دونسته.‬
‫اونا از پدر الیزابت تست دروغ‌سنجی گرفتن.‬
‫گاهی بچه‌ها... توسط ‫والدین خودشون کشته می‌شن.‬
‫و فرضیه‌هایی درباره‌ی اتفاقی ‫که افتاده بود وجود داشت.‬
‫یکی‌ش این بود که اِد اون رو کشته ‫و جسدش رو سربه نیست کرده.‬
‫زنم لوئیس بهم زنگ زد،‬
‫منم رفتم اونجا،‬
‫و،‬
‫اشکاش رو دیدم.‬
‫و بهم گفت،‬
‫«پلیس باور نمی‌کنه که ‫داری حقیقت رو می‌گی،‬
‫فکر می‌کنن داری چیزی رو مخفی می‌کنی.»‬
‫آن‌چنان بهم ریخته بودم که بدنم می‌لرزید،‬
‫و نمی‌تونستم... لرزشم رو متوقف کنم.‬
‫من اصلاً هیچ نقشی توی این ماجرا نداشتم.‬
‫و پدرم گفت: «اگه آروم نشی،‬
‫می‌فرستمت تیمارستان.»‬
‫خلاصه اون من رو برد بیمارستان‬
‫و توی بخش روانی بستریم کرد، و من...‬
‫تمام اون شب رو گریه کردم.‬
‫اینکه دخترت گم بشه به تنهایی وحشتناکه.‬
‫خوشت می‌آد، الیزابت؟‬
‫و بعد اینکه متهم هم باشی...‬
‫اصلاً کلمه‌ای برای توصیفش ندارم.‬
‫در یوتا، پلیس در جست‌وجوی ‫الیزابت اسمارتِ ۱۴ ساله،‬
‫همچنان روی اعضای ‫خانواده‌ی اون تمرکز کرده.‬
‫همه رو زیر ذره‌بین بگیرید. ‫هر کاری لازمه بکنید. بکنید.‬
‫مجله‌ی نیوزویک گزارش ‫داد که پدرش، اِد اسمارت،‬
‫تست دروغ‌سنجی رو با موفقیت پشت سر گذاشته،‬
‫اما تست برادرش تام، نامشخص بوده.‬
‫من... سه تا برادر داشتم.‬
‫تام یه جورایی کمی حاشیه‌ساز بود،‬
‫همیشه یه دردسری درست می‌کرد.‬
‫اون مثل یه فرشته چنگ می‌زنه و ‫مثل یه گاوچرون اسب‌سواری می‌کنه.‬
‫اون... اون باورنکردنیه.‬
‫آیا رد شدن در تست دروغ‌سنجی مشکوکه؟‬
‫بله، کاملاً.‬
‫شاید یه برادر از اون یکی برادر خوشش نیاد.‬
‫منظورم رو اشتباه برداشت نکنید.‬
‫-این خانواده-- ‫-ما همدیگه رو دوست داریم.‬
‫ما بیشتر از هر برادر دیگه‌ای ‫همدیگه رو دوست داریم.‬
‫چند تا از فیلمبردارا گفتن: ‫«دیو... حالِ تام خوبه؟‬
‫یه جوریه. خیلی بیقراره.»‬
‫-ما باید بریم. ‫-باشه.‬
‫خیلی ممنون.‬
‫از هر دوی شما خیلی ممنونم. موفق باشید.‬
‫تام رو بردم کنار و بهش گفتم: «هی تام.»‬
‫«خیلیا توی رسانه‌ها می‌خوان ‫بدونن، نکنه چیزی رو مخفی می‌کنی؟»‬
‫من معتقدم که این آدم‬
‫اصلاً آدم بدی نیست، و فقط--‬
‫و خانواده‌ی ما مدتیه که حس قوی‌ای دارن،‬
‫و یه جور آرامش اینجا برقراره،‬
‫که این فقط... کسیه که در ‫واقع الیزابت رو دوست داره.‬
‫همه‌ی ما مشکلاتی داریم. اگه--‬
‫هر کسی که ربوده شده-- اونا--‬
‫ما از درون متلاشی شدیم،‬
‫و درک می‌کنیم که هر کسی ‫مشکلات خودش رو داره.‬
‫این از خیلی جهات داستان فوق‌العاده‌ایه‬
‫چون در درجه‌ی اول، درباره‌ی ‫یه دختربچه‌ی زیبا و فرشته‌ماننده.‬
‫هر کسی مشکلاتی داره.‬
‫هر کسی اون مصاحبه رو ‫ببینه با خودش فکر می‌کنه،‬
‫«تام اسمارت یه حرومزاده‌ی ‫روانیه و شاید واقعاً کار خودش بوده.»‬
‫ما از اون مصاحبه اومدیم بیرون،‬
‫و زنم برگشت بهم گفت: ‫«تو ریدی به کل خانواده.»‬
‫یکی از ویژگی‌های خانوادگیِ ‫ما بین مادر، پدر و بقیه‌مون،‬
‫رفتار تک‌وسواسیه،‬
‫که اساساً یعنی رفتارِ کاملاً وسواسی.‬
‫می‌دونی، توی موقعیتی مثل آدم‌ربایی،‬
‫که به نظر نمی‌رسه کار ‫زیادی از دستت بربیاد‬
‫جز اینکه مدام محله‌ها ‫و آدما رو زیرورو کنی.‬
‫می‌دونی، بعد از سه ‫چهار روز انجام این کار،‬
‫اونم بدون خواب، اوم...‬
‫آدم یهو از درون فرو می‌ریزه.‬
‫وقتی ازم تست دروغ‌سنجی گرفتن، ‫پنج روز و نیم بود که نخوابیده بودم.‬
‫منظورم اینه که داشتم هذیان می‌شنیدم.‬
‫اما پیدا کردن الیزابت تنها چیز مهم بود.‬
‫ما اصلاً منتظر نبودیم اونا ‫بهمون بگن که تبرئه شدیم.‬
‫آخه کی اهمیت می‌ده؟ ما ‫خودمان می‌دونستیم بی‌گناهیم.‬
‫به عنوان یه روال عادی ‫در این نوع پرونده‌ها،
‫خانواده‌ها مورد ‫بازجویی قرار می‌گیرن،‬
‫و این برای اونا خیلی خیلی سخته.‬
‫اما غیبت اونا در زمان وقوع جرم تایید شد،‬
‫و با تمام کامپیوترهایی که ضبط ‫کرده بودیم و ایمیل‌هایی که چک کردیم،‬
‫هیچ چیز مشکوکی پیدا نکردیم.‬
‫واقعاً گیج‌کننده بود‬
‫که چقدر طول کشید تا پلیس، ‫اساساً، خانواده رو تبرئه کنه.‬
‫و همین‌طور که انگشت اتهام سمت ما بود،‬
‫دیدیم که تعداد آدمایی که برای کمک ‫به جست‌وجو می‌اومدن، خیلی کم شد.‬
‫آمار داوطلبا یهو سقوط کرد.‬
‫فکر نمی‌کنم اون خبرنگارا ‫متوجه تاثیر کارشون بودن.‬
‫اما ما فقط ادامه می‌دیم، ‫ادامه می‌دیم، ادامه می‌دیم.‬
‫ناامید نشو.‬
‫بهمون زنگ زدن.‬
‫بقایای جسدی پیدا شده بود‬
‫بیرون از دریاچه‌ی نمک ‫بزرگ، نزدیک آزادراه ۸۰.‬
‫قربانی یه زن بود.‬
‫به اِد و لوئیس زنگ زدم و ‫گفتم: «ببینید، ما هنوز نمی‌دونیم،‬
‫اما احتمالاً ممکنه الیزابت باشه.»‬
‫بدن دختر طوری سوخته ‫بود که قابل توصیف نبود،‬
‫جوری که...‬
‫می‌دونی، غیرقابل شناسایی بود.‬
‫سعی کردم خودم رو در برابر ‫اون احساسات خالص حفظ کنم‬
‫تا وقتی که همه‌چیز تایید بشه.‬
‫تونستیم تشخیص بدیم که اون الیزابت نبود.‬
‫یه قربانی بیچاره‌ی دیگه بود.‬
‫خیلی خیالم راحت شد،‬
‫اما فکر آدم مدام مشغول بود که: «اون ‫کجاست؟ چه بلایی داره سرش میاد؟»‬
‫من هر روز با اِد و لوئیس ‫در تماس بودم. اونا قوی بودن.‬
‫ما تو خانواده‌مون تجربه ‫فقدان و فاجعه رو داشتیم،‬
‫و من یه درک اولیه از اون چیزی که اِد ‫و لوئیس داشتن از سر می‌گذروندن داشتم.‬
‫دیدن عذاب کشیدنشون دردناک بود.‬
‫الیزابت، اگه صدامون رو ‫می‌شنوی، ما دوستت داریم، الیزابت.‬
‫ما فراموشت نکردیم و ‫همه می‌خوان که برگردی،‬
‫و تا وقتی نیای خونه دست برنمی‌داریم.‬
‫این بلاتکلیفی و بی‌خبری ‫بدترین بخش هر چیزیه.‬
‫چه شرایطی رو داره تحمل ‫می‌کنه؟ چطوری داره دوام میاره؟‬
‫می‌دونی، برای تموم کردن این ماجرا ‫واقعاً چه کاری از دست آدم برمیاد؟‬
‫شخص کلیدی در این ‫پرونده خواهر نُه ساله‌ست.‬
‫زمان اینجا خیلی حیاتیه. ‫وقت داره از دست میره.‬
‫آره، دقیقاً.‬
‫افسرای پلیس نمی‌خواستن من با کسی حرف بزنم‬
‫چون ممکنه روی حافظه‌ام تاثیر بذاره.‬
‫پس به قول معروف، من تو ‫جزیره‌ی تنهایی خودم بودم.‬
‫دلم می‌خواست بدونم چی شده،‬
‫سعی می‌کردم پنهانی یه ‫چیزایی از اتفاقات بشنوم، اما...‬
‫آدما منو از همه‌چیز دور نگه می‌داشتن.‬
‫سعی می‌کردم یادم بیاد ‫کی بود که الیزابت رو برد.‬
‫می‌دونستم که صداش رو شنیدم،‬
‫فقط یادم نمیومد کجا شنیده بودمش.‬
‫می‌خواستم کمک کنم... به ‫هر طریقی که می‌تونستم.‬
‫چندین بار باهام مصاحبه کردن.‬
‫حتی یه بار سعی کردن هیپنوتیزمم کنن.‬
‫اما از طرف همه فشار روم بود.‬
‫فشار برای اینکه با کسی حرف نزنم. فشار ‫برای اینکه «بیا همه چیز رو تعریف کن».‬
‫برای یه بچه‌ی نُه ساله خیلی سنگین بود.‬
‫مری کاترین تو موقعیت خیلی سختی بود.‬
‫منظورم اینه که اون وحشت‌زده بود،‬
‫اما مطمئن بود که اون صدا براش آشناست.‬
‫پس از خونواده خواستیم یه لیست تهیه کنن‬
‫از تمام کسایی که اخیراً به ‫خونه‌ی اسمارٹ اومده بودن.‬
‫آیا آدمای زیادی به ‫خونه‌تون رفت و آمد داشتن؟‬
‫چند تا پیمانکار اونجا داشتیم.‬
‫و به یه تعدادی از افراد رسیدیم ‫که نیاز به بررسی بیشتر داشتن.‬
‫یکیشون ریچارد ریچی بود.‬
‫ریچارد ریچی یه پیمانکار بود.‬
‫اون تو خونه‌ی اسمارٹ کار کرده بود.‬
‫و متوجه شدیم که اون و اِد اسمارٹ‬
‫سر دستمزدهای پرداخت‌نشده ‫با هم اختلاف داشتن.‬
‫پس حکم بازرسی خونه‌ی ریچارد ریچی صادر شد،‬
‫و یه سری از جواهرات لوئیس ‫اسمارٹ تو خونه‌اش پیدا شد.‬
‫و اینطوری شد که کشوندنش به بازجویی.‬
‫آخرین باری که تو اون ‫خونه‌ی لعنتی بودی کی بود؟‬
‫در ماه آوریل.‬
‫در مورد آدم‌ربایی چی می‌دونی؟ بهم بگو.‬
‫-نمی‌دونم. ‫-اوه، گندش بزنن.‬
‫نمی‌تونی تو دو هفته و نیم گذشته ‫تو این منطقه زندگی کرده باشی‬
‫و چیزی درباره‌ی این آدم‌ربایی ندونی.‬
‫من باهات بازی نمی‌کنم. ‫نمی‌گم «بگو چرا دزدیدیش».‬
‫بگو چی در موردش ‫می‌دونی، تو اخبار چی شنیدی.‬
‫شنیدم یکی به خونه‌ی اسمارٹ‌ها دستبرد زده.‬
‫-خب. ‫-الیزابت رو برده.‬
‫-خب. ‫-و حالا من مظنون شماره یک هستم.‬
‫هفته‌ها بود که هیچ جوابی نداشتیم. آیا ‫این آدم می‌تونه بدونه الیزابت کجاست؟‬
‫مردی با سابقه‌ی طولانی ‫در رفتارهای مجرمانه‬
‫در صدر لیست افراد مشکوک در ‫پرونده‌ی اسمارٹ قرار می‌گیره.‬
‫ریچارد ریچی یه مجرم سابقه‌دار خشن بود.‬
‫اون در جریان سرقت از یه داروخانه، به یکی ‫از دوستای من تو نیروی پلیس شلیک کرده بود.‬
‫من کوچکترین فکری نمی‌کردم ‫که ریچارد سابقه داشته باشه.‬
‫اون رو مرکز کاریابی کلیسا معرفی کرده بود.‬
‫بنابراین شوکه شدم.‬
‫این جیپ چروکی سفید مدل ۱۹۹۰‬
‫که اِد اسمارٹ برای کارهای ‫فنی به ریچارد ریچی داده بود،‬
‫همچنان به عنوان یه مدرک ‫کلیدی احتمالی در نظر گرفته میشه.‬
‫تونستیم بفهمیم که مسافت ‫زیادی با این جیپ طی شده،‬
‫دقیقاً همزمان با ربوده ‫شدن الیزابت اسمارٹ.‬
‫و حدود چند صد مایل بود.‬
‫پس اون شبِ آدم‌ربایی یا روز بعدش،‬
‫یه مسیر طولانی رو رانندگی کرده بود.‬
‫اما هیچ توضیح منطقی‌ای برای ‫این مقدار مسافت طی شده نداشت.‬
‫آیا ریچارد اون رو با ‫اون ماشین به جایی برده‬
‫و تو مکانی گذاشته که نتونه ازش خارج بشه؟‬
‫گزارش‌هایی داشتیم که کسی اون ‫رو دیده که داشته ابزار حفاری رو‬
‫در همون زمان از ماشین خارج می‌کرده.‬
‫آیا جسد رو با دفن کردن مخفی کرده بود؟‬
‫اگه اونجا بودی و داشتی این کار رو ‫می‌کردی و اون بیدار می‌شد، چیکار می‌کردی؟‬
‫نمی‌شینم اینجا و برات چرت و پرت بگم رفیق.‬
‫پلیس گفت: «ما ۹۹.۹ درصد ‫مطمئنیم که مهره‌ی اصلی رو گرفتیم.»‬
‫همه چیز داشت با هم جور درمیومد. ‫این... این منطقی به نظر می‌رسید.‬
‫اما موضوع اینجاست: تنها ‫شاهد عینی گفت که اون نبود.‬
‫من رو از دیدن اخبار دور نگه داشته بودن،‬
‫اما یه روز گزارشی رو تو تلویزیون ‫در مورد مظنونین احتمالی دیدم،‬
‫و عکس ریچارد ریچی نشون داده شد.‬
‫مردی که پلیس اون رو یه ‫مظنون احتمالی می‌دونه...‬
‫اون کارهای زیادی دور ‫و بر خونه انجام داده بود.‬
‫همیشه هم خیلی خوش‌برخورد بود.‬
‫و، امم،‬
‫من فقط می‌دونستم اون شب تو ‫اتاق خوابم، اون ریچارد ریچی نبود.‬
‫ریچارد ریچی اون مردی نبود ‫که ژوئن ۲۰۰۲ خواهرم رو برد.‬
‫مری کاترین قاطعانه می‌گفت ‫که اون ریچارد ریچی نبوده.‬
‫اما نیروهای انتظامی متقاعد ‫شده بودن که ریچی مظنون اصلیه.‬
‫مری کاترین خواب بود. احتمالاً گیج بوده.‬
‫گزارش‌هایی که داریم میگه اون ‫موقعِ ربوده شدن چشماش رو بسته بوده.‬
‫شاید واقعاً متوجه نشده که اون ریچی بوده.‬
‫من از ته قلبم از ریچارد می‌خوام‬
‫که یا خودش رو تبرئه کنه یا ‫بهمون بگه الیزابت کجاست.‬
‫من...‬
‫خانواده‌ی ما جهنم رو تجربه کردن،‬
‫و من می‌خوام که این ماجرا تموم بشه.‬
‫اولش که در مورد ریچارد ریچی بهمون گفتن،‬
‫به نظر می‌رسید که خب، ‫داره پیشرفت‌هایی حاصل میشه.‬
‫اما همه‌چیز در ۲۴ جولای به هم ریخت.‬
‫یه نفر سعی کرد به زور وارد ‫خونه‌ی عمه و عموی لیز اسمارٹ بشه.‬
‫در واقع، توری پنجره‌ی اتاق خواب‬
‫دخترعموی ۱۸ ساله‌ی الیزابت پاره شده بود.‬
‫از اون موقع کارآگاه‌ها ‫دارن اضافه‌کاری می‌کنن‬
‫تا بفهمن کی این کار رو کرده و چرا.‬
‫وقتی رفتم سر صحنه، یکی ‫از چیزهایی که مشاهده کردم‬
‫این بود که دو تا صندلی کنار پنجره بود،‬
‫درست مثل صندلی‌ای که کنار ‫دیوار خونه‌ی الیزابت گذاشته بودن.‬
‫این شباهت وحشتناک بود.‬
‫مگه چند نفر سعی می‌کنن به زور ‫وارد یه خونه بشن و یه نفر رو بدزدن؟‬
‫ارتباط اینجا چیه؟ چرا خانواده‌های ما؟‬
‫ممکنه همون مجرم با همون ‫شگرد (MO) بوده باشه،‬
‫یا ممکنه کسی بوده که از صحنه باخبر بوده‬
‫و اون صندلی تو خونه‌ی الیزابت رو دیده،‬
‫و این کار رو به عنوان یه شوخی ‫یا یه تقلید بی‌رحمانه انجام داده.‬
‫خب، ما اینجوری بهش نگاه نکردیم،‬
‫چون خبر صندلی‌ای که به دیوار ‫خونه‌ی الیزابت تکیه داده شده بود‬
‫هرگز برای عموم منتشر نشده بود،‬
‫پس نمی‌تونست حقه‌ای باشه که ‫کسی بخواد باهاشون بازی کنه.‬
‫این واقعیت که وقتی این اتفاق ‫افتاد ریچارد ریچی تو زندان بود،‬
‫و از طرفی مری کاترین هم ‫می‌گفت که اون ریچارد ریچی نبوده...‬
‫قطعاً باعث شد حس کنم که،‬
‫«نمی‌دونم که آیا ما... آیا ما ‫آدم درستی رو گرفتیم یا نه.»‬
‫ریچارد ریچی واقعاً فرد گیج‌کننده‌ای بود.‬
‫فرصت‌های زیادی داشت که... که خودش ‫رو تبرئه کنه، اما این کار رو نمی‌کرد.‬
‫نمی‌گفت اون مایل‌ها رو چطوری طی کرده.‬
‫ما هیچ مدرک مستقیمی ‫نداشتیم که کار اون بوده،‬
‫و برای پیدا کردن الیزابت مستاصل بودیم.‬
‫پس اون و وکیلش رو آوردیم و بهش گفتیم،‬
‫اگه به ما بگی کجا بودی و ‫با اون جیپ چیکار کردی،‬
‫اگه هر چیزی باشه به جز قتل یا آدم‌ربایی،‬
‫بهت مصونیت قضایی می‌دیم.‬
‫می‌خوای یه مشت اراجیف سر هم کنم؟‬
‫نه، نمی‌خوام اراجیف سر هم کنی.‬
‫پس لعنتی حرفم رو باور کن، گندش بزنن.‬
‫خب، خیلی چیزها هست که با هم جور درنمیان.‬
‫پیدا کنین کدوم دیوثی این غلط رو کرده.‬
‫خلاصه مصاحبه رو انجام ‫دادیم تا بهش مصونیت بدیم،‬
‫و اون و وکیلش داشتن روی ‫این موضوع فکر می‌کردن‬
‫که بهم زنگ زدن و گفتن،‬
‫«ریچارد رو همین الان ‫منتقل کردن به بیمارستان یو-مِد.‬
‫تو سلولش از حال رفته و ‫اوضاعش اصلاً خوب نیست.»‬
‫در یوتا، پلیس میگه مظنون اصلی‬
‫در پرونده‌ی ناپدید شدن الیزابت ‫اسمارٹ ۱۴ ساله فوت کرده.‬
‫اون تو سلول زندانش ‫دچار سکته یا آنوریسم شد.‬
‫اون چه رازهایی رو با خودش به گور می‌بره؟‬
‫حالم داشت از این وضعیت به هم می‌خورد.‬
‫محتمل‌ترین مظنون ما مرد.‬
‫هر چیزی که می‌دونست با خودش رفت.‬
‫و این ما رو به یه بن‌بست ‫رسید که خیلی سخت بود.‬
‫به عنوان مامور قانون، آدم یه ‫دیوار عاطفی دور خودش می‌کشه،‬
‫و، امم، اون دیوار داشت ‫برای من فرو می‌ریخت،‬
‫و کم‌کم داشتم وابستگی عاطفی ‫زیادی به پرونده‌ی الیزابت پیدا می‌کردم.‬
‫کوری زنگ زد و گفت که ‫ریچارد دچار آنوریسم شده.‬
‫یه مدتی همه تو شوک بودیم.‬
‫اگه بلایی سر اون دختر آورده ‫باشه، شاید هیچ‌وقت نفهمیم چی شده.‬
‫من همیشه به اِد و لوئیس ‫می‌گفتم: «ناامید نشین.»‬
‫اما راستش، از درون...‬
‫قضاوتم این بود که خیلی بعیده‬
‫این پرونده به یه پایان خوش برسه.‬
‫به نظر می‌رسید یه جنگِ از پیش باخته‌ست،‬
‫اما این حس قوی رو داشتم که الیزابت ‫هنوز یه جایی اون بیرون زنده است.‬
‫یادمه یه یکشنبه از کلیسا اومدم خونه.‬
‫من و لوئیس می‌نشستیم و ‫نامه‌هایی که میومد رو می‌خوندیم،‬
‫و بعدش خوابمون برد.‬
‫خواب دیدم که الیزابت ‫پیاده برگشت به زندگی‌مون.‬
‫«خدای من.»‬
‫«این... این... دیگه تموم شد.»‬
‫«اون اینجاست و حالش خوبه.»‬
‫و اون حسی که داشتم اونقدر لذت‌بخش بود‬
‫ که اصلاً از خود بیخود شده بودم.‬
‫اگه تو کل زندگیم می‌تونستم چیزی بخوام،‬
‫اون برگشتن الیزابت به خونه بود.‬
‫پس وقتی فکر می‌کردم که اون بیرون یه جاییه‬
‫و داره اون جهنم رو تجربه می‌کنه،‬
‫از ته دلم فکر می‌کردم ‫که نباید تسلیم بشیم.‬
‫ظاهرِ سالت‌لیک خیلی مورمونی به نظر میاد،‬
‫اما یه خرده‌فرهنگ هم در مقابل ‫فرهنگ مورمون‌ها وجود داره.‬
‫اون زمان‌ها، کلی مهمونی‌های ‫رقص زیرزمینی داشتیم.‬
‫و حدودای سال ۲۰۰۲،‬
‫هر دو هفته یک بار تو خونه‌ی ‫یه نفر بساط مهمونی به راه بود.‬
‫البته الکل بود. کلی ماری‌جوانا ‫و چای قارچ (ماشروم).‬
‫اون موقع‌ها اِسید هم خیلی خوب پیدا می‌شد.‬
‫یه شب معمولی بود،‬
‫و، امم،‬
‫این سه نفر اومدن تو.‬
‫یه مرد و دو تا زن، که ‫کاملاً ردای سفید پوشیده بودن،‬
‫و اون دو تا زن روبنده داشتن، ‫طوری که فقط چشماشون پیدا بود.‬
‫زن جوون‌تر چشماش آبی خاکستری بود.‬
‫بعد از اینکه خواهرم دزدیده شد،‬
‫خیلی می‌ترسیدم که بخوابم.‬
‫بابام باید میومد و منو تو ‫تخت خواب می‌گذاشت،‬
‫و وقتی منتظرش بودم، کتاب نگاه می‌کردم‬
‫یا به مغزم فشار می‌آوردم که کی... ‫کی می‌تونسته الیزابت رو برده باشه.‬
‫یه شب خاص، چهار ماه ‫بعد از دزدیده شدن الیزابت،‬
‫داشتم کتاب رکوردهای گینس رو ورق می‌زدم.‬
‫و به یه دلیل نامعلومی...‬
‫...در اون لحظه...‬
‫اون اسم پرید تو ذهنم...‬
‫و بلافاصله فهمیدم‬
‫که اون شبِ ژوئن ۲۰۰۲، ‫همون آدم تو اتاق خوابم بود.‬
‫همون مردی بود که الیزابت رو دزدید.‬
‫دیدن آدمایی که رداهای ‫بلند پوشیدن غیرعادی نبود.‬
‫دورانِ ابرازِ عقایدِ شخصی بود.‬
‫«بیاین تو. چیکار می‌کنین؟»‬
‫«داستانتون چیه؟ نوشیدنی می‌خورین؟»‬
‫و اون یارو گفت: «من ‫می‌خورم، اما خانم‌ها نمی‌خورن.»‬
‫انرژیِ سلطه‌گرانه‌ای داشت، ‫یه جور توهم خودبزرگ‌بینی.‬
‫روم رو کردم به اون زنی که ‫سمت راستم بود و جوون‌تر بود،‬
‫«چیکار می‌کنی؟ این یارو...»‬
‫«این آقایی که باهاش اومدی به ‫نظر یه کم... یه کم کنترل‌گر میاد.»‬
‫و اون زنِ پیرتر یه چیزی ‫با این مضمون گفت که:‬
‫«تو... تو واقعاً نباید با اون حرف بزنی.»‬
‫خیلی تند برخورد کرد، و از ‫اونجا بود که دیگه بیخیالشون شدم.‬
‫پیش خودم گفتم: «خدای من، بذار ‫اینا هر غلطی می‌خوان بکنن...»‬
‫فکر می‌کردم یه مشت دیوونه‌ان.‬
‫-شروع کنیم؟ ‫-آره.‬
‫اوایل تابستون ۲۰۰۲، ۱۴ سالم بود.‬
‫خیلی هیجان داشتم که دوره‌ی ‫راهنمایی رو تموم کرده بودم.‬
‫وقتی بهش فکر می‌کنم، کلی خاطره‌ی خوش...‬
‫خاطرات شاد و حس‌های خوب میاد سراغم.‬
‫اون شب، صدای یه مرد رو یادمه.‬
‫«چاقو زیر گلوته. صدا ازت درنیاد.»‬
‫«پاشو و با من بیا.»‬
‫وحشت کرده بودم.‬
‫قرار بود بهم آسیب ‫بزنه؟ قرار بود منو بکشه؟‬
‫امیدوار بودم پدر و مادرم ‫بیدار بشن، اما کسی نیومد.‬
‫منو از حیاط پشتی برد بالا.‬
‫از اون مسیر سربالایی رفتیم،‬
‫و یادمه که فکر می‌کردم: ‫«داره منو کجا می‌بره؟»‬
‫خیلی نگران بودم که دارم ‫شانس فرارم رو از دست می‌دم.‬
‫ازش پرسیدم که آیا قراره ‫بهم تجاوز کنه و منو بکشه،‬
‫چون فکر می‌کردم حتماً ‫همینه که می‌خواد بکنه.‬
‫امم...‬
‫بعد... دلم می‌خواست این کار رو ‫هر چه نزدیک‌تر به خونه‌مون بکنه‬
‫تا پدر و مادرم بتونن پیدام کنن.‬
‫اون فقط یه لبخند وحشتناک داشت،‬
‫و همینطور نگام کرد و گفت: «فعلاً ‫قرار نیست بهت تجاوز کنم و بکشمت.»‬
‫و بعد به یه دسته درخت رسیدیم.‬
‫و اونجا زنی بود که از یه چادر اومد بیرون.‬
‫اون مَرده اسم «هفزیبا» رو بلند گفت،‬
‫و اون زن اومد پیشم و بغلم کرد.‬
‫اون با تمام آدمایی که تا ‫حالا دیده بودم فرق داشت.‬
‫یه جور تونیک بلند و یه سربند سرش بود.‬
‫کفشام رو درآورد،‬
‫و بعد شروع کرد به شستنِ خاک از روی پاهام.‬
‫و بعد سعی کرد دکمه‌های لباسم رو باز کنه.‬
‫یادمه که دکمه‌ها رو محکم گرفته بودم،‬
‫و اون گفت: «اگه نذاری لباست ‫رو عوض کنم، می‌گم اون بیاد اینجا،‬
‫و اون لباس‌ها رو از تنت پاره می‌کنه.»‬
‫یه ردا بهم داد، درست مثل ‫همونی که خودش تنش بود.‬
‫لباس‌خواب و لباس‌زیرم رو جمع کرد،‬
‫و بلند شد و از چادر رفت بیرون.‬
‫یادمه حسی داشتم مثل اینکه...‬
‫...مثل اینکه نابودیم نزدیکه.‬
‫گریه می‌کردم.‬
‫ترسیده بودم.‬
‫اینا دقیقاً عین حرفاشه.‬
‫گفت: «بدین‌وسیله تو رو به عقدِ ‫خودم درمیارم به عنوان همسرم‬
‫در پیشگاه خدا و فرشتگانش ‫که شاهدانِ من هستن.»‬
‫اون لحظه فریاد زدم: «نه!»‬
‫و اون نگام کرد و گفت:‬
‫«اگه یه بار دیگه اینطوری ‫داد بزنی، می‌کشمت.»‬
‫«اگه این کمک می‌کنه که داد نزنی، ‫می‌تونم با چسب دهنت رو ببندم.»‬
‫سعی کردم براش توضیح ‫بدم که این کار درست نیست.‬
‫اون نمی‌تونست همینجوری ‫منو بدزده و بعد باهام ازدواج کنه.‬
‫این قانونی نبود. من فقط ۱۴ سالم بود.‬
‫و اون در جواب به هر ‫چیزی، فقط یه حرف داشت،‬
‫که می‌گفت: «حالا وقتشه که ازدواجمون ‫رو کامل کنیم (رابطه جنسی داشته باشیم).»‬
‫و یادمه فکر می‌کردم: «اگه بتونم ‫فقط یه مدت کوتاه معطلش کنم،‬
‫حتماً یکی میاد نجاتم می‌ده.»‬
‫اما اون منو هل داد رو زمین.‬
‫و، خب، من زندگی خیلی ‫پاک و معصومانه‌ای داشتم.‬
‫فکر می‌کردم اگه روی شکمم بخوابم،‬
‫اون نمی‌تونه بهم تجاوز کنه.‬
‫مهم نبود چیکار می‌کنم.‬
‫در نهایت، اون بهم تجاوز کرد.‬
‫و یادمه که درد خیلی زیادی داشتم.‬
‫یادمه ازش خواهش می‌کردم که تمومش کنه.‬
‫و بعد، وقتی کارش تموم شد،‬
‫بلند شد و یه لبخندی زد، ‫انگار که براش چیز مهمی نبوده،‬
‫و از چادر رفت بیرون.‬
‫و من فقط رو زمین رها شده بودم.‬
‫و من...‬
‫فقط... فقط یادمه که از ‫لحاظ جسمی خیلی درد داشتم.‬
‫یادمه که پایین رو نگاه کردم‬
‫و می‌دیدم که خون از روی رونهام می‌ریخت.‬
‫و بعد حتماً از حال رفتم.‬
‫چیز بعدی که یادمه، این بود که یه ‫چیزی رو دور مچ پاهام حس کردم.‬
‫یادم میاد اون لحظه واقعاً داشتم بهش ‫التماس می‌کردم که... که منو به زنجیر نکشه،‬
‫که من فرار نمی‌کنم.‬
‫اونم می‌گفت: «می‌دونم فرار نمی‌کنی،‬
‫فقط دارم وسوسه رو از دسترست دور می‌کنم.»‬
‫مردی که منو دزدید،‬
‫شبیه راسپوتین بود.‬
‫می‌گفت اسمش امانوئل دیوید ایزایاست.‬
‫و اون زن هم اسمش هفزیبا الادا ایزایا بود.‬
‫اون برای خودش... کتاب‌های ‫مقدس مخصوص خودش رو داشت.‬
‫بهم گفت خدا بهشون دستور داده ‫که هفت تا دختر جوون رو بدزدن.‬
‫و من اولین نفر از اون هفت نفر بودم.‬
‫می‌گفت خواهرم هم احتمالاً ‫تهش یکی از زن‌هاش میشه.‬
‫یا دخترخاله‌م، اولیویا.‬
‫وحشت کرده بودم.‬
‫با خودم فکر می‌کردم که ‫یعنی خونواده‌م بیدار شدن یا نه.‬
‫یعنی فهمیدن که من نیستم یا نه.‬
‫بقیه‌ی بچه‌های کلاسم الان ‫دارن فارغ‌التحصیل میشن؟‬
‫من تو یه خونواده‌ی خیلی ‫مذهبی بزرگ شده بودم.‬
‫نمی‌دونم چند بار بهم درسِ «قبل از ‫ازدواج سکس نکن» رو داده بودن.‬
‫اما هیچ‌کس باهام درباره‌ی تفاوتِ، مثلاً،‬
‫رابطه‌ی جنسیِ با رضایت و صمیمیت، ‫در مقابلِ تجاوز، حرف نزده بود.‬
‫خیلی احساس شرم می‌کردم،‬
‫و حس می‌کردم نجس و کثیف شدم.‬
‫فکر می‌کردم اگه خونواده‌م ‫بفهمن چه اتفاقی برام افتاده،‬
‫بازم منو می‌خوان؟‬
‫شاید بهتر باشه که هیچ‌کس ‫هیچ‌وقت منو پیدا نکنه.‬
‫مقامات امروز یک عملیات جست‌وجوی ‫گسترده رو در سراسر کشور آغاز کردن.‬
‫هزاران داوطلب دارن برای پیدا ‫کردن این دختر جوون کمک می‌کنن.‬
‫دبی نوریس سازماندهی کرده...‬
‫زمان که می‌گذشت،‬
‫امانوئل مقالات روزنامه یا پوسترهای ‫مفقودی رو با خودش می‌آورد.‬
‫و دقیقاً یادمه که می‌گفت:‬
‫«تمومِ سالت‌لیک دارن دنبالت می‌گردن.»‬
‫«پشتِ هر پنجره‌ای تو سالت‌لیک، ‫عکسی از صورت توئه.»‬
‫«اما اونا هیچ‌وقت پیدات ‫نمی‌کنن، چون تو پیش منی.»‬
‫اما یه روز، یادمه که یهو‬
‫خیلی ضعیف اسمم رو شنیدم.‬
‫الیزابت!‬
‫صداش ضعیف بود، اما بازم می‌شنیدمش.‬
‫امانوئل منو برد داخل ‫چادر و چاقوش رو درآورد.‬
‫«اگه کسی بیاد تو این اردوگاه،‬
‫با همین چاقو می‌کشمش،‬
‫و اون‌وقت خونش گردن توئه.»‬
‫کلاً چند باری شنیدم که اسمم رو صدا زدن.‬
‫و بعدش صداها محو شد و دیگه نشنیدمشون.‬
‫عادی بود که وقتی بیدار میشم ‫ببینم داره بهم تجاوز می‌کنه.‬
‫از کسی که حتی دستِ یه پسر ‫رو هم نگرفته بود، رسیده بودم‬
‫به اینکه هر روز، اونم چند ‫بار در روز، بهم تجاوز بشه.‬
‫بعدش هم مثلاً ۴۵ دقیقه دعا می‌کرد.‬
‫از خدا برای توجیه کارهاش استفاده می‌کرد.‬
‫اما بیشتر از هر چیزی، عاشق قدرت بود. ‫عاشق این بود که حس کنه کنترل همه چی دستشه.‬
‫هر روز منو تحقیر می‌کرد.‬
‫و اون زن، هفزیبا، تشویقش می‌کرد.‬
‫وقتی منو می‌برد لب چشمه ‫که از اونجا آب بیاریم،‬
‫کابل رو می‌گرفت و عملاً ‫عین یه سگ منو می‌برد.‬
‫مجبورم می‌کرد پشت‌سرهم ‫آبجو بخورم تا وقتی که بالا بیارم.‬
‫و بعدش همون‌جا منو ول می‌کرد، در ‫حالی که صورتم تو استفراغ خودم بود.‬
‫خیلی تهدیدم می‌کرد،‬
‫می‌گفت اگه اون کاری ‫رو که می‌خواد انجام ندم،‬
‫منو می‌کشه.‬
‫و اگه منو نکشه، خونواده‌م رو می‌کشه.‬
‫همیشه تو فکر این بودم که ‫خونواده‌م دارن چیکار می‌کنن.‬
‫قشنگ می‌تونستم مامانم ‫رو تصور کنم که تو محله‬
‫با اون استیشن‌واگن طلاییش ‫داره می‌رونه و دنبالم می‌گرده.‬
‫صبح بخیر، ادوارد.‬
‫وقتی به بابام فکر می‌کنم، اون ‫همیشه یه جور خاصی بود...‬
‫نمی‌دونم، انگار یه برقی تو چشماش بود.‬
‫طوری که بهم حس می‌داد ‫انگار برام خیلی ارزش قائله.‬
‫سعی می‌کردم هر چیزی ‫که می‌تونم رو به یاد بیارم.‬
‫سعی می‌کردم خاطراتشون ‫رو تو ذهنم جاودانه کنم.‬
‫فهمیدم چیزی دارم که ‫ارزشِ زنده موندن رو داره.‬
‫من و لوئیس اون شب بیرون رفته بودیم.‬
‫و وقتی برگشتیم خونه،‬
‫مری کاترین گفت: «فکر ‫کنم می‌دونم کار کیه.»‬
‫و گفت: «کارِ امانوئل بود.»‬
‫منم گفتم: «امانوئل؟»‬
‫اد بهم زنگ می‌زنه.‬
‫می‌گه: «باورت نمیشه، ‫مری کاترین می‌دونه کار کیه.»‬
‫امانوئل.‬
‫و من گفتم: «خب، باشه. امانوئل دیگه کیه؟»‬
‫گفتی تو خیابون دیدیش. ‫می‌دونی کدوم خیابون بود؟‬
‫مرکز شهر. همون منطقه‌ای ‫که خیلی از بی‌خانمان‌ها میرن.‬
‫سال قبلش، لوئیس بچه‌ها ‫رو برده بود مرکز شهر.‬
‫و اونا این... این کارتن‌خواب رو دیده بودن‬
‫که داشت می‌گشت و موعظه می‌کرد.‬
‫خب دفعه‌ی بعدی که این مرد رو دیدی کی بود؟‬
‫احتمالاً وقتی که اومد دم خونه‌مون.‬
‫لوئیس بهش گفته بود:‬
‫«اگه دنبال کاری، بیا این کارتِ شوهرمه.»‬
‫و به این ترتیب اون شخص ‫تو کارهای خونه بهم کمک کرد.‬
‫فکر کردم این دیگه خودِ خودشه، ‫همون لحظه‌ای که دنبالش بودیم.‬
‫راستش خیلی خوشحال‌کننده بود. ‫بالاخره یه سرنخی پیدا کرده بودیم.‬
‫امانوئل همون مردی بود ‫که تو اتاق‌خوابت بود؟‬
‫خیلی مطمئن نیستم. شاید خودش بوده.‬
‫خیلی مطمئن نیستی، اما شاید خودش بوده؟‬
‫دوباره با مری کاترین مصاحبه شد.‬
‫اما راستش، خاطره‌ی اون... خاطره‌ی ‫اون از اینکه امانوئل آدم‌ربا بوده،‬
‫از طرف بازپرس‌ها با ‫تردید و ناباوری مواجه شد.‬
‫این فرضیه بر اساس شناسایی ‫صدا بود که خب خودش یه مدرکه،‬
‫اما مدرک خیلی محکمی به حساب نمیاد.‬
‫بعلاوه، تماس امانوئل با اون خونواده‬
‫فقط محدود به چند ‫ساعت، اونم ماه‌ها قبل بوده.‬
‫پس این گمانه‌زنی وجود داشت که ‫شاید حافظه‌ش درست یاری نمی‌کنه.‬
‫ما مطمئن نیستیم که مری کاترین کی رو دیده،‬
‫و مطمئن نیستیم که خودش بدونه کی رو دیده.‬
‫اون داره با این ایده‌ی جدید میاد جلو،‬
‫یا این... این خبرِ فوری درباره‌ی این ‫پرونده، در حالی که واقعاً این‌طور نیست.‬
‫آخه محض رضای خدا، دیگه چی می‌خواید؟‬
‫این بچه تو اون اتاق نشسته بوده‬
‫و شاهدِ بردنِ خواهرش بوده،‬
‫و حالا میاد جلو و می‌گه: ‫«فکر می‌کنم کار این آدم باشه.»‬
‫منظورم اینه که... من قانع نشده بودم.‬
‫اسم امانوئل تو هیچ‌کدوم از لیست‌های‬
‫افرادی که داشتیم روشون ‫تحقیق می‌کردیم نبود.‬
‫اون فقط یه روز حدود سه ساعت اونجا بوده‬
‫و حتی بعدش هم برنگشته ‫بود که پولش رو بگیره.‬
‫اما شروع کردیم به پیگیریش.‬
‫هر چیزی که می‌تونست ‫ما رو به الیزابت برسونه.‬
‫پلیس یه چهره‌نگار آورد،‬
‫و ما درباره‌ی اینکه اون مرد ‫چه شکلی بوده حرف می‌زدیم،‬
‫و اونم همون‌طور که ما حرف ‫می‌زدیم داشت طرحش رو می‌کشید.‬
‫خیلی امیدوار بودم که با انتشار اون عکس،‬
‫بتونیم امانوئل رو پیدا کنیم.‬
‫رسوندنِ این اطلاعات به ‫گوش مردم خیلی اهمیت داشت.‬
‫بله، داریم پیشرفت می‌کنیم.‬
‫بیاید این فرد رو پیدا کنیم.‬
‫نیروی انتظامی گفت: «نه.»‬
‫«نمی‌تونید این رو عمومی کنید.»‬
‫تصور ما این بود که اگه عمومی‌ش کنیم،‬
‫ممکنه مجرم رو فراری بدیم.‬
‫اما حالا یه اسم می‌دونستیم و یه ‫طرح چهره‌نگاری ازش داشتیم.‬
‫قدش متوسط بود، لاغراندام، با ‫موهای تیره و صورت اصلاح‌شده.‬
‫امانوئل و هفزیبا دعوای شدیدی با هم کردن.‬
‫اون زن عصبانی بود که امانوئل می‌رفت ‫پایین به سالت‌لیک و کلی غذا می‌گرفت،‬
‫و ما اینجا تو کوه‌ها مخفی ‫شده بودیم و از گشنگی می‌مردیم.‬
‫پس در نهایت تصمیم بر این ‫شد که بریم پایین به سالت‌لیک.‬
‫این یه فرصت بود که شناسایی ‫بشم. شاید می‌تونستم فرار کنم.‬
‫رفتیم پایین و من آدم‌ها رو می‌دیدم.‬
‫یعنی این فرصتی برای نجات پیدا کردن بود؟‬
‫اما اگه من تو کوه بودم‬
‫و سه نفر رو می‌دیدم که ‫قیافه‌شون خیلی عجیب‌غریبه...‬
‫...فکر نمی‌کنم منم می‌ایستادم ‫که باهاشون سلام‌وعلیک کنم.‬
‫فکر فریاد زدن به ذهنم خطور کرد.‬
‫اما من ۱۴ سالم بود.‬
‫ماه‌ها بود که به شدت مورد ‫آزار و اذیت قرار گرفته بودم.‬
‫وقتی نافرمانی می‌کردم، بهم ‫تجاوز می‌شد. بهم غذا نمی‌داد.‬
‫پس وقتی می‌خواستم برای آزادیم تلاش ‫کنم، می‌خواستم یه راهِ صد در صدی باشه.‬
‫بالاخره از کوه‌ها اومدیم پایین.‬
‫دقیقاً می‌دونستم کجاییم.‬
‫با همه‌ی جاهای اون اطراف آشنا بودم.‬
‫دقیقاً می‌دونستم چقدر ‫طول می‌کشه تا برسم خونه.‬
‫می‌دونستم می‌تونم تا ‫اونجا پیاده برم، یا بدوم.‬
‫اما خیلی وقت بود که خیلی دور شده بودم.‬
‫مثل این بود که همه چی رو ‫از قابِ یه بدنِ دیگه می‌دیدم.‬
‫مثل اینکه تو یه دنیای موازی باشم.‬
‫داشتم از جایی رد می‌شدم که ‫باید خیلی خیلی امن می‌بود...‬
‫...اما حالا پر از خطر و ترس بود.‬
‫رفتیم کتابخونه‌ی سالت‌لیک ‫تا نقشه‌ها رو نگاه کنیم.‬
‫و یهو این مرد شروع ‫کرد به نزدیک شدن به ما.‬
‫«من کارآگاهِ بخشِ قتل هستم و ‫باید چند تا سوال ازتون بپرسم.»‬
‫«فقط باید مطمئن بشم که این دختر، همون ‫دختری نیست که داریم دنبالش می‌گردیم.»‬
‫«می‌تونم صورتش رو ببینم؟»‬
‫امانوئل گفت: «ببخشید، اما نه.»‬
‫«این برخلافِ ایمانِ ماست. ‫برخلافِ مذهبِ ماست.»‬
‫«تنها کسانی که صورتِ اون رو می‌بینن،‬
‫شوهر آینده‌ش هستن‬
‫و خودم که پدرش هستم.»‬
‫می‌خواستم داد بزنم.‬
‫اما هفزیبا پام رو چسبیده بود.‬
‫و در نهایت، اون کارآگاه...‬
‫قانع شد.‬
‫اون‌قدر احساس امنیت ‫نمی‌کردم که فریاد بزنم.‬
‫و اون ریسمان نجات از دست رفت.‬
‫بعد از اون مواجهه با کارآگاهِ قتل،‬
‫امانوئل عجله کرد تا منو ‫برگردونه بالا به کوهستان.‬
‫اون... خیلی مضطرب بود.‬
‫و تصمیمش رو گرفت. باید ‫سالت‌لیک‌سیتی رو ترک می‌کردیم.‬
‫همون‌طور که از سالت‌لیک دور ‫می‌شدیم، به فکر خواهر کوچیکم بودم.‬
‫داشت چیکار می‌کرد؟ کجاست؟ ‫هنوز تو تختِ خودمون می‌خوابه؟‬
‫فهمیدم که ممکنه دیگه ‫هیچ‌وقت خونواده‌م رو نبینم.‬
‫ممکنه دیگه هیچ‌وقت به اینجا ‫برنگردم. ممکنه دیگه هیچ‌وقت...‬
‫می‌دونی، ممکنه دووم نیارم.‬
‫فقط می‌خواستم بهشون بگم:‬
‫«من هنوز زنده‌م. دست ‫از گشتن دنبالم برندارید.»‬
‫هم مامان و هم بابا با ما خیلی عالی بودن.‬
‫خیلی با درک و ملاحظه.‬
‫کریسمس ۲۰۰۲،‬
‫همه سعی می‌کنن خودشون رو قوی نشون بدن.‬
‫مامانم تمام تلاشش رو کرد تا اوضاع ‫رو برای ما تا حد ممکن عادی جلوه بده.‬
‫اما من مطمئن بودم که دیگه ‫هیچ‌وقت الیزابت رو نمی‌بینیم.‬
‫تقریباً شش ماه از زمانی ‫که الیزابت اسمارتِ ۱۴ ساله‬
‫از خونه‌ش تو سالت‌لیک‌سیتیِ ‫یوتا ناپدید شده، می‌گذره.‬
‫یادم میاد یه روز تو معبد بودم ‫و شنیدم یکی داشت می‌گفت:‬
‫«این اد اسمارت رو می‌بینی؟»‬
‫«می‌دونی، هنوزم فکر می‌کنه اون زنده‌ست.»‬
‫این حس وجود داره که این تحقیقات ‫متوقف شده یا به بن‌بست خورده؟‬
‫نه. نه. متوقف نشده. به بن‌بست نخورده.‬
‫در اواخر سال ۲۰۰۲،‬
‫بهم پیشنهادی برای ریاست ‫پلیس تو کچومِ آیداهو شد.‬
‫با اد و لوئیس حرف زدم،‬
‫بهشون گفتم بدم میاد که پرونده ‫رو این وسط ول کنم و برم.‬
‫تو آیداهو، وقتی از سر کار ‫برمی‌گشتم خونه، لپ‌تاپم رو باز می‌کردم‬
‫و این سرنخ‌ها رو به دقت بررسی می‌کردم،‬
‫و... و فقط امیدوار بودم که شاید ‫چیزی رو که از قلم انداختیم پیدا کنم.‬
‫وسواس پیدا کرده بودم.‬
‫این موضوع دست از سرم برنمی‌داشت.‬
‫می‌ترسیدم با این رازِ ‫عذاب‌آور بمیرم و برم تو گور.‬
‫خدا رو شکر که خونواده‌ش حاضر ‫بودن هر کاری از دستشون برمیاد بکنن‬
‫تا الیزابت رو برگردونن.‬
‫با مرگ ریچارد ریچی،‬
‫به نظر می‌رسه که تحقیقات ‫درباره‌ی آدم‌ربایی الیزابت اسمارت‬
‫به بن‌بست رسیده باشه.‬
‫پلیس هزاران ساعت وقت ‫گذاشته بود تا الیزابت رو پیدا کنه،‬
‫احتمالاً بیشتر از هر ‫پرونده‌ی دیگه‌ای تو تاریخِ یوتا.‬
‫و فکر می‌کنم اونا دیگه کارشون تموم شده ‫بود و باور داشتن که آدمشون رو پیدا کردن،‬
‫یعنی ریچارد ریچی رو.‬
‫همه‌مون می‌خواستیم از ‫جامون بپریم و داد بزنیم:‬
‫«خب پس امانوئل چی؟»‬
‫ما اینجا کسی رو داریم ‫که تو اون اتاق بوده،‬
‫که گفته: «اون ریچارد ریچی نیست.»‬
‫«اون امانوئله.»‬
‫ما می‌خوایم این آدم رو پیدا کنیم.‬
‫هشت ماه گذشته و ما هیچ‌وقت تو هیچ ‫موردی روی حرف پلیس حرف نزدیم،‬
‫با اینکه دلایل زیادی داشتیم ‫که بخوایم عصبانی بشیم.‬
‫اما قرار نبود فقط همه چی ‫رو به مقامات واگذار کنیم.‬
‫این بزرگترین سرنخی بود که داشتیم.‬
‫حالا خبرهای فوری درباره‌ی پرونده‌ی ‫ربوده شدن الیزابت اسمارت داریم.‬
‫من تو قلبم می‌دونم، کاملاً ‫مطمئنم که یه نفر اون بیرون هست‬
‫که یه چیزی در این باره می‌دونه.‬
‫و به این ترتیب اون طرح ‫چهره‌نگاری رو منتشر کردیم.‬
‫البته که این کار باعث شد توجه‌ها جلب بشه.‬
‫فقط کافیه یه نفر یه چیزی بدونه‬
‫تا همه چی تموم بشه.‬
‫چند روز بعد از کنفرانس مطبوعاتی،‬
‫یه مرد بهم زنگ زد و گفت ‫فکر می‌کنه می‌دونه امانوئل کیه.‬
‫اون خبر رو تو «دزرت نیوز» ‫خونده بود و طرح رو دیده بود.‬
‫گفت که مو به تنش سیخ شده.‬
‫و فکر کرده که ممکنه این ‫شخص برادرزنش باشه.‬
‫راستش، من خیلی خیلی تعجب می‌کنم‬
‫اگه اون واقعاً نقشی تو ‫این ماجرا داشته باشه.‬
‫اما... اون اون‌قدری دیوونه هست،‬
‫که یه همچین احتمالی وجود داشته باشه.‬
‫می‌دونم که اون یه...‬
‫یه خیمه داره که تو کوهستان علم کرده.‬
‫اما اون هیچ‌وقت به هیچ‌کدوم از ‫اعضای خونواده نگفته کجاست.‬
‫درسته.‬
‫اگه اون واقعاً نقشی تو ‫این ماجرا داشته باشه،‬
‫احتمال خیلی زیادی هست ‫که الیزابت هنوز زنده باشه.‬
‫واو.‬
‫دیوانه‌کننده‌ست.‬
‫فکر کردیم که مظنون اصلی همینه ‫و باید این حرومزاده رو پیدا کنیم.‬
‫هر چی می‌گفت عین مو لای درزش نمی‌رفت.‬
‫تام گفت که یه عکس بفرستن.‬
‫خودِ امانوئله.‬
‫برایان دیوید میچل.‬
‫گوشیم زنگ می‌خوره.‬
‫اولین کاری که کردم این بود که اسم ‫برایان دیوید میچل رو تو کامپیوتر چک کردم‬
‫و فهمیدم که، در کمال تعجب،‬
‫اون به خاطر دزدیدن آبجو از ‫فروشگاه آلبرتسونز دستگیر شده بود.‬
‫و خوشبختانه، اونا موقع دستگیریش ‫به جرم بلند کردنِ جنس از فروشگاه،‬
‫یه عکس پولاروید ازش گرفته بودن.‬
‫لباسش مثل واعظ‌های ‫مذهبیِ افراطیِ دوره‌گرد بود.‬
‫یه ردای بلند تنش بود و ریش بلندی داشت.‬
‫و نکته‌ی جالب درباره‌ی اون عکس اینه که‬
‫دستگیریش درست تو همون بازه‌ی ‫زمانی‌ای بود که الیزابت دزدیده شده بود.‬
‫یعنی پلیس اونو گرفته ‫بود و بعد ولش کرده بود.‬
‫خیلی کلافه‌کننده بود.‬
‫وقتی این عکسش رو می‌بینم، ‫می‌فهمم که این یارو رو می‌شناسم.‬
‫من بارها موقع گدایی دیدمش.‬
‫و یه زن هم همراهش بود که ‫بیشتر وقت‌ها یه عروسک بغلش بود،‬
‫و... خیلی عجیب بود.‬
‫پس من یه اعلامیه درست ‫کردم که بتونیم تو شهر پخش کنیم.‬
‫سه چهار تا از عکس‌هاش رو داشت، ‫با عنوانِ «تحت تعقیب برای بازجویی.»‬
‫یهو خونواده دوباره جون گرفتن.‬
‫با تمام قوا سعی می‌کردیم ‫این یارو رو پیدا کنیم.‬
‫سرنخ‌ها شروع کردن به اومدن،‬
‫و ما تونستیم مسیر حرکت ‫برایان رو ردگیری کنیم،‬
‫برای این... چند سال آخر زندگیش.‬
‫اون با زنی به اسم واندا ‫بارزی ازدواج کرده بود.‬
‫اونا با هم کلی پیاده دور ‫ایالات متحده سفر کرده بودن،‬
‫و انجیل رو همون‌طوری که خودشون ‫تفسیر می‌کردن موعظه می‌کردن.‬
‫اون خودش رو پیامبر خدا می‌دونست.‬
‫در چند سال اخیر، به نظر می‌رسید که داره به ‫سمتِ یه وضعیتِ ذهنیِ خطرناک و خشن می‌ره.‬
‫زن سابق برایان میچل زنگ زد.‬
‫و ما دو ساعت اونجا نشستیم ‫و درباره‌ی برایان حرف زدیم.‬
‫فهمیدیم که اون آدم خطرناکیه.‬
‫اون زن از موش می‌ترسید،‬
‫واسه همین برایان یه مشت موش ‫رو کشت و گذاشت تو اجاق‌گاز‬
‫تا وقتی اون درِ اجاق رو باز می‌کنه، ‫با اون همه موش مرده روبرو بشه.‬
‫و ادعاهایی هم در گذشته مبنی بر ‫سوءاستفاده‌ی جنسی اون از بچه‌ها وجود داشت.‬
‫فکر کردن به اینکه الیزابت ممکنه چه ‫سختی‌هایی رو بکشه، آدم رو از پا درمی‌آورد.‬
‫ما فقط و فقط یه هدف داشتیم،‬
‫پیدا کردنِ الیزابت و برگردوندنش.‬
‫افتاده بودیم دنبالش. دیگه ‫هیچ رحمی تو کار نبود.‬
‫ما این یارو رو پیدا می‌کنیم.‬
‫شروع کردیم به پخش کردن این اعلامیه‌ها،‬
‫و یکی از دخترهام گفت دوستاش ‫این آدم‌های عجیب‌غریبِ روبنده‌دار رو‬
‫تو یه جایی به اسم «سوپر سالاد» دیدن.‬
‫پس رفتیم اونجا و با یکی ‫از پیشخدمت‌ها حرف زدیم.‬
‫«ما فکر می‌کنیم این ممکنه همون ‫کسی باشه که الیزابت رو دزدیده.»‬
‫و اون گفت: «آره، همون... عیسی‌دوست‌ها.»‬
‫«اونا میومدن تو و سه نفر بودن.»‬
‫«و یکیشون هم دختر بود.»‬
‫صورتش رو پوشونده بودن،‬
‫اما خب، معلومه دیگه، برای غذا ‫خوردن باید نقابش رو کمی می‌داد پایین.‬
‫و اون گفت: «تام،‬
‫فکر کنم اون الیزابت بود.»‬
‫و،‬
‫انگار بهم شوک وارد شد.‬
‫افتادم روی زانوهام. گفتم: ‫«خدای من، اون زنده‌ست.»‬
‫مردم بزرگترین سرمایه‌ هستن.‬
‫چندین نفر رو داشتیم که اون رو دیده بودن.‬
‫مهمونی‌ای رو که توش بودن پیدا کردیم.‬
‫فکر کردن بهش بدنم رو می‌لرزونه،‬
‫اما آدم هیچ‌وقت انتظار ‫آدم‌ربایی رو نداره.‬
‫قشنگ حس یه آدم احمق رو داشتم.‬
‫حس می‌کردم کور بودم.‬
‫نور داشت نزدیک و نزدیک‌تر می‌شد.‬
‫اون بیرونه و هنوز زنده‌ست.‬
‫اما از اکتبر به بعد هیچ ‫گزارش قابل‌اعتمادی ازش نبود.‬
‫تصمیم گرفته بودن برن یه ‫جای کوچیک بیرون سن‌دیگو‬
‫به اسم لِیک‌ساید.‬
‫و من رو برای مدت نسبتاً ‫طولانی توی اون کمپ نگه داشتن.‬
‫مورد تجاوز قرار گرفتن وحشتناک بود.‬
‫اما گاهی هم با خودم فکر می‌کردم ‫شاید گوش دادن به حرف‌هاش بدتر بود.‬
‫اون یه بند درباره‌ی این حرف ‫می‌زد که چقدر آدم خاصیه،‬
‫درباره‌ی اینکه چقدر ‫سخته این کارهایی که...‬
‫که در هر شرایط دیگه‌ای ‫انجام دادنشون اشتباهه،‬
‫و اون نمی‌خواست این کارها رو بکنه،‬
‫اما مجبور بود چون خدا بهش دستور داده بود.‬
‫یه شب شروع کرد درباره‌ی ‫جاهایی که قرار بود برن حرف زدن،‬
‫شهرهایی مثل نیویورک، بوستون، دور از غرب.‬
‫و، منظورم اینه که فقط یادمه اونجا ‫نشسته بودم و به حرف‌هاشون گوش می‌دادم‬
‫و با خودم فکر می‌کردم اگه ‫بریم به یه شهر بزرگ دیگه،‬
‫مثلاً، فکر نکنم دیگه هیچ‌وقت پیدا بشم.‬
‫پس پریدم وسط حرفش.‬
‫«یه حسی دارم.»‬
‫«فکر کنم... ما... شاید...»‬
‫«قرار باشه برگردیم به سالت لیک.»‬
‫«و می‌دونم که خدا واقعاً ‫با من حرف نمی‌زنه،»‬
‫«اما می‌دونم اگه ازش بپرسی،»‬
‫«اون بهت تأیید می‌ده که ‫آیا این راه درسته یا نه»‬
‫«چون تو واقعاً بنده‌ی اون ‫و واقعاً پیامبرش هستی.»‬
‫اونم برگشت سمت من و گفت: «اوه، خب...»‬
‫«بالاخره خدا داره با تو هم راه میاد.»‬
‫«حالا که به پوچ بودن خودت پی بردی...»‬
‫«...قراره برگردیم به سالت لیک.»‬
‫اگه می‌تونید برای بازجویی از ‫برایان دیوید میچل به ما کمک کنید،‬
‫لطفاً همین حالا با شماره‌ی ‫1-800-CRIME-TV تماس بگیرید.‬
‫توی شهر سندی، جنوب سالت ‫لیک، از اتوبوس پیاده شدیم.‬
‫من تغییر چهره داده بودم،‬
‫و امانوئل گفت که داره من ‫رو برمی‌گردونه به کوهستان.‬
‫قرار نبود دیگه اجازه ‫داشته باشم، اه، برگردم پایین.‬
‫۹۱۱.‬
‫اگه فکر کنم امانوئلی رو که ‫دنبالشن دیدم، باید با کی تماس بگیرم؟‬
‫سال ۲۰۰۳، من گروهبان گشتِ ‫اداره‌ی پلیس شهر سندی بودم.‬
‫شنیدم که اپراتور اعلام کرد کسی تماس گرفته‬
‫و گزارش داده که احتمالاً ‫الیزابت اسمارت رو دیده‬
‫که با سه نفر دیگه دارن توی ‫خیابون «استیت» قدم می‌زنن.‬
‫البته، توی اون ماه‌ها ‫تماس‌های زیادی داشتیم،‬
‫می‌دونی، همه‌شون هم ‫اشتباه از آب درمیومدن.‬
‫برای همین راستش، خیلی، تردید ‫داشتم که این یکی واقعی باشه.‬
‫شروع کردیم به راه رفتن توی پیاده‌رو.‬
‫یه ماشین پلیس اومد و کنارمون ایستاد.‬
‫و بعد ماشین‌های پلیس بیشتری از راه رسیدن.‬
‫و مأمورها شروع کردن ‫به بازجویی از آدم‌رباهام.‬
‫هر سه نفر گفتن که هیچ مدرک ‫شناسایی‌ای همراهشون نیست.‬
‫اونا پیام‌آورهای خدا هستن.‬
‫اون دختر قطعاً تغییر چهره داده ‫بود. یه کلاه‌گیس افتضاح سرش بود.‬
‫جواب‌هاش اصلاً منطقی نیست. ‫می‌شه فهمید که خیلی عصبیه.‬
‫پس اون دخترِ جوون‌تر ‫رو آوردیم به این نقطه،‬
‫و همه رو حدود ده یارد از هم جدا کردیم.‬
‫این مأمور، توی سوال پرسیدن خیلی سمج بود.‬
‫«یه دختری هست که خیلی وقته گم شده.»‬
‫«خانواده‌ش هیچ‌وقت ناامید ‫نشدن. نمی‌خوای برگردی خونه؟»‬
‫و البته... البته که می‌خواستم.‬
‫اما آدم‌رباهام درست همون‌جا بودن.‬
‫وحشت کرده بودم.‬
‫به امن‌ترین جوابی که ‫می‌تونستم بدم نیاز داشتم.‬
‫و من گفتم: «فقط به خاطر این ملت،‬
‫و به خاطر خانواده‌ت، ‫فقط بهم بگو که الیزابتی.»‬
‫و اون بهم نگاه کرد و گفت: «تو می‌گویی.»‬
‫و من تا حالا توی زندگیم ‫این کلمات رو نشنیده بودم.‬
‫اما گفتم: «من این رو ‫به حساب "بله" می‌ذارم.»‬
‫بعد اون رو عقب ماشین ‫پلیسِ افسر جونز سوار کردیم.‬
‫اون موقع بود که شروع کرد به گریه کردن.‬
‫بهم زنگ زدن: «هر چه زودتر بیا اینجا.»‬
‫«توقف نکن، هیچ کاری نکن.»‬
‫«فقط خودت رو برسون اینجا.»‬
‫و بالاخره رسیدم اونجا.‬
‫از این در وارد شدم،‬
‫و یه ردیف از مأمورها به ‫حالت خبردار ایستاده بودن.‬
‫وقتی داشتم از کنارشون ‫رد می‌شدم، همه‌شون می‌گفتن:‬
‫«خدا یارتون باشه آقای اسمارت. ‫امیدواریم همه چیز خوب پیش بره.»‬
‫و این‌جور حرف‌ها.‬
‫رسیدم به ته راهرو و پیچیدم، ‫و کوردون پارکس رو دیدم.‬
‫و کوردون بهم گفت: «اِد،‬
‫واقعاً فکر می‌کنیم ‫الیزابت رو پیدا کردیم.»‬
‫من از درون داشتم‬
‫دیوونه می‌شدم.‬
‫و این درِ زرد رو باز کردیم،‬
‫و این زنِ جوون روی مبل نشسته بود.‬
‫اون همون دخترِ جوونی نبود ‫که نُه ماه پیش ترکم کرده بود.‬
‫اون یه... دخترِ کم‌سن‌وسال بود،‬
‫و با این حال روبروی من ‫این زنِ جوون ایستاده بود.‬
‫صورتش آفتاب‌سوخته و متورم بود،‬
‫موهاش رو عقب جمع کرده و بافته بود.‬
‫مغزم داشت با سرعت ۱۰۰ ‫مایل در ساعت کار می‌کرد.‬
‫و گفتم: «الیزابت، واقعاً خودتی؟»‬
‫و بعد اون گفت: «آره بابا.»‬
‫و من معجزه‌م رو توی آغوشم گرفتم.‬
‫یه دقیقه طول کشید تا جواب بدم‬
‫چون، منظورم اینه که فکر ‫می‌کردم به دردسر افتادم.‬
‫اما بالاخره بابام اونجا بود ‫و قرار بود ازم محافظت کنه.‬
‫و هر اتفاقی هم که می‌افتاد، ‫اون قرار نبود ترکم کنه.‬
‫و قرار بود همه چیز درست بشه.‬
‫یادمه که من رو از مدرسه آوردن بیرون.‬
‫برادر بزرگم، چارلز، گفت ‫که شاید پیداش کرده باشن.‬
‫فقط یه حس هیجان بود، یه حس... خوشحالی.‬
‫فقط شگفتی از اینکه اون واقعاً اینجا بود.‬
‫یادمه از دیدن خواهر و ‫برادرهام خیلی هیجان‌زده بودم.‬
‫مامانم، همین‌طوری صورتم ‫رو توی دستاش گرفته بود،‬
‫و همه‌مون داشتیم گریه می‌کردیم.‬
‫دلم می‌خواست با صدای بلند فریاد بزنم.‬
‫نمی‌تونم بگم اون موقع چقدر شکرگزار بودم‬
‫که شنیدم اون پیدا شده.‬
‫تموم شد.‬
‫دوباره دیدنِ خونواده‌م...‬
‫بهم یادآوری کرد که هر اتفاقی افتاده،‬
‫چیزی از ارزش یا شأن من کم نکرده. مثل...‬
‫اون هیولاها هیچ‌وقت ‫نمی‌تونستن اون رو ازم بگیرن.‬
‫معجزه‌ی یوتا. الیزابت اسمارت ‫بعد از نُه ماه زنده و سالمه.‬
‫الیزابت اسمارتِ ۱۵ ‫ساله، امروز زنده پیدا شد.‬
‫۲۸۰ روز بعد از اینکه دزدیده شده بود.‬
‫انگار که از دنیای مردگان برگشته باشه.‬
‫داستانی که برخلاف تمام احتمالاته.‬
‫خیلی از مردم در سراسر کشور اشک ریختن.‬
‫روحیه‌ی مردم اینجا توی ‫سالت لیک سیتی عالیه.‬
‫واقعیته.‬
‫واقعیه.‬
‫همه کمک کردن. همه دعا کردن.‬
‫خدا رو بابت همه‌ی جستجوگرها ‫و همه‌ی مردم شکر می‌کنیم.‬
‫توی تاریخ جهان،‬
‫فکر نکنم برای هیچ دختربچه‌ای بیشتر ‫از الیزابت اسمارت دعا شده باشه.‬
‫و ازت ممنونیم که اون ‫دعاها رو مستجاب کردی.‬
‫ممنونم.‬
‫مری کاترین قهرمان ماست.‬
‫فقط یادمه که از خونه ‫بودن خیلی هیجان‌زده بودم.‬
‫اون شب چند بار بیدار شدم،‬
‫و پدر و مادرم هر دو، اه، ‫بالای سرم ایستاده بودن،‬
‫تا مطمئن بشن که هنوز اونجام.‬
‫تلفنم زنگ خورد.‬
‫یکی از کارآگاه‌ها گفت: ‫«کوری، پیداش کردن.»‬
‫این حس آرامش اصلاً غیرقابل‌باور بود.‬
‫با تیم خبری CBS تا کمپ رفتم.‬
‫لبه‌ی اونجا ایستادم و واقعاً‬
‫حالم بد شد.‬
‫و حس می‌کردم‬
‫که با زودتر پیدا نکردنش بهش خیانت کردیم،‬
‫و اینکه نجاتش ندادیم تا این‌همه درد نکشه.‬
‫ما به عنوان نیروی انتظامی باید ‫بپذیریم که همه‌ی جواب‌ها رو نداریم،‬
‫و نمی‌تونیم تظاهر کنیم که می‌دونیم.‬
‫خداروشکر که خانواده‌ش برخلاف توصیه‌های‬
‫اداره‌ی پلیس عمل کردن و ‫اون... طرح چهره رو منتشر کردن.‬
‫این پرونده‌ای بود که با عجیب‌ترین ‫آدم‌هایی که تا حالا دیدم سر و کار داشت.‬
‫من هیچ‌وقت درباره‌ی هیچ‌چیزی ‫دروغ نگفتم. تمام چیزی که بهت گفتم...‬
‫پس حقیقت رو بهم بگو. الیزابت ‫چطوری پیش تو سر درآورد؟‬
‫همین الان حقیقت رو بهم بگو.‬
‫با قدرت خدا، اون به ما تحویل داده شد.‬
‫هر بار که بهش نزدیک می‌شدیم‬
‫تا واقعاً به رفتار مجرمانه‌ش اعتراف کنه،‬
‫شروع می‌کرد به آسمون‌ریسمون بافتن.‬
‫- من بنده‌ی پروردگارم. - نه.‬
‫و من فقط... فقط کاری رو انجام ‫دادم که بهم دستور داده شده بود.‬
‫به نظرم خیلی حیله‌گر بود.‬
‫از من دور شو ای شیطان!‬
‫من شیطان نیستم، همین‌جام. ‫من کوردون پارکس هستم.‬
‫از من دور شو ای شیطان!‬
‫و من یه توضیح منطقی می‌خوام...‬
‫از من دور شو ای شیطان!‬
‫برایان دیوید میچل یه بچه‌بازِ وحشتناکه‬
‫که خودش رو با خدا توجیه می‌کنه،‬
‫و از پسِ هر کاری برمیاد.‬
‫فکر نمی‌کنم اصلاً بیماری روانی داشت.‬
‫اما فکر کنم داشت نقشِ یه بیمار ‫روانی رو بازی می‌کرد و جواب هم داد.‬
‫قاضی دادگاهِ محلی محاکمه ‫رو هی عقب و عقب‌تر انداخت.‬
‫کل پرونده خیلی کلافه‌کننده بود.‬
‫اما این... به الیزابت زمان داد.‬
‫زمان برای التیام پیدا کردن.‬
‫- سلام. - سلام.‬
‫خانواده‌م البته خیلی نگران بودن‬
‫که بهم کمک کنن تا رو به جلو حرکت کنم‬
‫و تیکه‌های زندگیم رو ‫دوباره کنار هم بذارم.‬
‫اما وقتی برگشتم، از مردها می‌ترسیدم.‬
‫از خیلی چیزها می‌ترسیدم،‬
‫و هنوز نشنیده بودم کسی ‫درباره‌ی چیزهایی مثل‬
‫مورد تجاوز قرار گرفتن ‫یا سوءاستفاده حرف بزنه.‬
‫منظورم اینه که، اصلاً بحثِ رایجی نبود،‬
‫برای همین بابت اتفاقی که افتاده بود ‫خیلی احساس شرم و خجالت می‌کردم،‬
‫با اینکه می‌دونستم تقصیر من نیست.‬
‫راحت بود که با خودم فکر ‫کنم: «باید فرار می‌کردم،
‫باید فلان کار رو می‌کردم، ‫باید بیسار کار رو می‌کردم.»‬
‫می‌دونی، واقعاً... واقعاً حیف شد ‫که هر دو تا چنگ‌تون اینجا نیست.‬
‫اوه، خب.‬
‫مگه چند وقت یه بار دور ‫هم جمع می‌شیم، مگه نه؟‬
‫می‌خوای من چنگِ فلوک رو بزنم؟‬
‫فکر کنم نوبت توئه که چنگ ‫فلوک بزنی. همیشه نوبت منه.‬
‫- اون «فیش اند چیپسه»؟
‫آره، اونم فیش اند چیپسه.‬
‫وقتی الیزابت برگشت خونه، دوران شادی بود،‬
‫اما تلاش برای برگشتن به ‫وضعیت عادی هم سخت بود.‬
‫اما وضعیت عادی چیه؟‬
‫مسلماً کارهای زیادی ‫رو با هم انجام می‌دادیم.‬
‫مامانم نقش خیلی بزرگی توی ‫هضمِ اتفاقاتی که افتاده بود داشت.‬
‫اما حالا دیگه آماده‌ست که ‫اون رو توی گذشته رها کنه.‬
‫یه کریسمسِ دیگه،‬
‫که یه عالمه عروسکِ پولیشیِ ‫خیلی قشنگ کادو گرفتم،‬
‫و بعد تو همه‌شون رو ریختی توی یه کیسه.‬
‫آره، اما اگه یکم برگردی عقب،‬
‫مامان گفت تا وقتی اتاقمون ‫تمیز نشده، حق ندارم کاری بکنم.‬
‫چاره‌ی دیگه‌ای برام نذاشتی.‬
‫حس می‌کنم چیزهایی که ‫واقعاً بیشترین کمک رو کردن‬
‫وقت گذروندن با خونواده‌م بود.‬
‫اما پرونده سال‌ها و سال‌ها طول کشید.‬
‫انگار سیستم علیه من چیده شده بود.‬
‫و با خودم فکر کردم، این الان نزدیک به ‫یه دهه‌ست که ادامه داره. باید تموم بشه.‬
‫برام مهم نیست چقدر هزینه داره.‬
‫برام مهم نیست اگه مجبور ‫باشم توی دادگاه بشینم،‬
‫هر روز، برای ماه‌ها پشتِ سر هم.‬
‫اگه این قراره به قضیه خاتمه ‫بده، پس همین کار رو می‌کنم.‬
‫خودِ الیزابت اسمارت ‫شهادتِ شجاعانه و صریحی‬
‫درباره‌ی مصیبتِ وحشتناکش داد.‬
‫نمی‌خواستم باهاش روبرو بشم.‬
‫اما در عین حال، اگه اون آزاد می‌شد،‬
‫قطعاً می‌رفت سراغ یه دخترِ جوونِ دیگه.‬
‫برای همین وقتی بالاخره حکم صادر شد،‬
‫اوم، مبنی بر گناهکار بودنش،‬
‫منظورم اینه که، واقعاً...‬
‫فقط با خودم گفتم: «دیگه ‫وقتش بود. خداروشکر.»‬
‫«تموم شد و حالا می‌تونم ‫توی گذشته رهاش کنم.»‬
‫خیلی خوشحالم که امروز ‫مقابل مردم آمریکا ایستادم‬
‫و به بقیه‌ی قربانی‌ها امید می‌دم.‬
‫ما می‌تونیم حرف بزنیم و ‫صدامون شنیده خواهد شد.‬
‫قبلاً می‌نشستم و با خودم فکر ‫می‌کردم اگه دزدیده نشده بودم،‬
‫زندگیم چطوری می‌شد.‬
‫منظورم اینه که همیشه در آرزوی ‫پیدا کردن کسی بودم که عاشقم باشه،‬
‫پیدا کردن کسی که من عاشقش باشم.‬
‫و،‬
‫منظورم اینه که اون آرزو برآورده ‫شد. مثلاً، من یه نفر رو پیدا کردم.‬
‫و با هم ازدواج کردیم و ‫حالا با هم یه خونواده داریم.‬
‫با گذشت زمان، شروع کردم به ‫صحبت کردنِ علنی درباره‌ی اون اتفاق.‬
‫فقط حس کردم که این ‫کار باید هدفی داشته باشه.‬
‫باید... خیری به این دنیا برسونه.‬
‫اما همه‌ی ما انتخابی ‫داریم که باید انجامش بدیم.‬
‫ما این انتخاب رو داریم که توی تخت ‫بمونیم و پتو رو بکشیم روی سرمون،‬
‫یا اینکه انتخاب کنیم رو به جلو حرکت کنیم.‬
‫من می‌تونم درباره‌ی چیزهایی ‫که بهم صدمه زدن حرف بزنم‬
‫و چیزهایی که غلبه بر اونا سخت بوده.‬
‫دلم می‌خواست بازمانده‌ها بدونن ‫که دلیلی برای شرمندگی ندارن.‬
‫می‌خواستم بدونن که... تنها نیستن،‬
‫که آدم‌های دیگه‌ای هم توی این ‫دنیا هستن که این رو تجربه کردن‬
‫و می‌تونن درکشون کنن.‬
‫با گذشت زمان، کم‌کم فهمیدم که ‫از اونی که فکر می‌کردم قوی‌ترم.‬
‫خیلی زمان برد.‬
‫روزهای خوب دارم، روزهای بد دارم.‬
‫اما رابطه‌ی بهتری با خودم پیدا کردم.‬
‫صدای درونم از این حالت که:‬
‫«باید فلان کار رو می‌کردی» یا ‫«می‌تونستی بیسار کار رو بکنی»،‬
‫به این حالت تغییر کرده ‫که: «از پسِ این برمیای.»‬
‫«می‌تونی تمومش کنی. ‫تو قوی هستی. ادامه بده.»‬
‫تو می‌تونی از پسِ هر چیزی که ‫سر راهت قرار می‌گیره بربیای.‬
‫ترجمه و زیرنویس از مهراد ‫MehRaDedSec
ناين مووي مرجع دانلود فيلم و سريال با لينک مستقيم .::9Movie.Org::. .:: @official9movie ::.